Ömrümdən bir gün də keçdi… Beləcə.
Zaman bəzən insanın əlindən səssizcə sürüşüb gedir. Bir gün də gecənin qaranlığında sanki pul kimi itib-batır. Bu fikri yada salanda istər-istəməz böyük şairimiz Nüsrət Kəsəmənlinin misraları yadıma düşür. Allah ona rəhmət eləsin. O, ömrün ötüb keçməsini elə sadə və elə dərin ifadə etmişdi ki, hər dəfə həmin sözləri xatırlayanda insan həyatın faniliyini daha yaxşı anlayır.
Həyat qəribə bir dövran kimidir. Bir ana bətninin qaranlığından dünyaya bir gündüz düşür, bir körpə göz açır həyata. Sonra illər keçir, o körpə böyüyür, həyatın yollarından keçir və bir gün də bu dünyadan köçür. Amma dünya boşalmır. Biri gedir, biri gəlir. Gedənlərin yerini heç kim əvəz edə bilməsə də, həyatın qanunu belədir. Bu, Allahın dəyişməz qanunudur.
Mən də bir bayram gecəsində, təbiətin oyandığı, güllərin-çiçəklərin nəfəs aldığı bir vaxtda dünyaya göz açmışam. Gəlişimlə bir evin çırağı yanıb, bir ailənin sevinci artıb. Bəlkə də o gün bir körpənin ilk ağlama səsi bir ailənin ümidinə çevrilib.
İllər keçdikcə insan daha çox uşaqlığını xatırlayır. Mən də o günləri xatırlayanda qəlbimdə qəribə bir istilik yaranır. Elə buna görə şeirlərimin birində uşaqlıq illərimə belə müraciət etmişəm:
Bağbanlar kəndində bir bayram günü,
Dünyaya səs saldı bir körpə ünü.
Cəfərov soyunun lap ərköyünü,
Necə də bəxtəvər günlər var idi!
Bu misralar mənim üçün sadəcə bir xatirə deyil. Bu, uşaqlığın saf və təmiz dünyasının yaddaşımda qalan izidir. Uşaqlıq elə bir dövrdür ki, insan hələ dərdin, qayğının nə olduğunu bilmir.
Nənənin danışdığı nağıllar, babanın isti qucağı, evə gələn qonaqlar, həyətin səs-küyü… Bunların hamısı uşaqlığın ən gözəl xatirələrinə çevrilir. O vaxtlar insan bu sadə anların dəyərini bəlkə də tam anlamır. Amma illər keçdikcə başa düşür ki, xoşbəxtlik məhz o sadə günlərin içində gizlənirmiş.
Zaman isə dayanmadı. İllər keçdi, həyat dəyişdi. Bir vaxtlar evin dayağı olan insanlar bir-bir bu dünyadan köçdü. Atanın yoxluğu, ocağın sönməsi, evin əvvəlki səs-küyünün azalması insanın qəlbində dərin bir boşluq yaradır.
Bəlkə də buna görə şeirimin son misralarında belə yazmışam:
İndi atam yoxdu, odumuz sönüb,
Gözümə kədərin çənidi enib.
İndi get-gəliş yox, hamı da dönüb,
Necə də bəxtəvər günlər var idi!
Bu misralar təkcə keçmişə nostalji deyil. Bu, zamanın qarşısında insanın acizliyinin etirafıdır. Keçmiş geri qayıtmır, amma xatirələr insanın qəlbində yaşayır.
Bu gün də ömrümdən bir gün keçdi.
Bəlkə də adi bir gün idi. Amma hər gün insanın həyat kitabında yazılan yeni bir səhifədir. Zaman keçir, günlər ötür, amma xatirələr qalır.
Çünki insanın ən böyük sərvəti bəzən məhz keçmişdə qalan o bəxtəvər günlərin xatirəsidir.
Bu gün də ömrümdən bir gün keçdi. Amma artıq adi bir gün kimi görünmür. Hər keçən gün bir daş kimi qoyulur qəlbin üzərinə, xatirələrin yükünü artırır, amma eyni zamanda insanı daha dərin düşünməyə vadar edir. Uşaqlığın bəxtəvər günləri, nənənin nağılları, babanın isti qucağı, atanın varlığı – hamısı təkcə keçmişin izləri deyil, həm də ruhun davamlılığıdır, insanın öz köklərini anlamaq üçün yeganə qapısıdır.
Hər addım, hər nəfəs, hər baxış insanı keçmişə qaytarır və eyni zamanda gələcəyə aparır. Bəlkə də həyatın mənası, sanki bir çay kimi, axan suyun içində itmiş xatirələri, sevinc və kədəri birləşdirib insanın ruhunu formalaşdırmaqdır. Gedənlərin yerini heç kim doldura bilməsə də, onların izi hər an bizimlədir; hər gülümsəmə, hər sükut, hər boşluq onların səsini daşıyır.
İndi baxanda görürəm ki, ömrün hər günü həm bir başlanğıc, həm də bir sonluqdur. Bir günün içində minlərlə hiss, minlərlə xatirə gizlənib. İnsan yalnız geriyə baxanda anlayır ki, sadə bir gün belə həyatın bütövlüyündə nə qədər dəyərlidir. Həyatın sirləri gözləmədən gəlir, biz isə onu yaşamağı öyrənirik.
Və mən də öyrəndim ki, hər keçən gün, hər itib-batan an, hər gediş və hər gəliş insanın ruhunu zənginləşdirir, onu daha dərin, daha anlayışlı və daha həssas edir. Ömrün hər günü, uşaqlığın hər xatirəsi, ailənin hər isti anı, dünya ilə insan arasındakı ən qiymətli bağdır.
Bəlkə də ən böyük həqiqət budur: keçmiş geri qayıtmır, amma onun izləri, onun öyrətdikləri, onun verdiyi sevgi və xatirələr insanın ruhunda əbədi yaşayır. Hər gün, hər an insanı özünə və dünyaya bir az daha yaxınlaşdırır, onu həyatın sirlərini anlamağa və sevməyə dəvət edir.
Beləcə, ömrümdən bir gün də keçdi. Amma bu gün yalnız bir gün deyil, həm də öyrənilmiş dərslərin, sevinc və kədərin, xatirələr və arzuların simvolu oldu. Mən onun içində həm uşaqlığı, həm ailəni, həm də həyatın dərin məna yükünü bir daha yaşadım. Və bilirəm ki, hər yeni gün, hər yeni səhər, hər yeni nəfəs mənə yeni xatirələr, yeni sevinc və yeni öyrəncələr gətirəcək, həyatımı daha zəngin, daha dəyərli və daha mənalı edəcək.
Müəllif: Fuad Biləsuvarlı
Mənbə: Azərbaycan.media