İKİ YOXLUQ ARASINDA
Yenə dolum başladı, yenə yaş üstünə yaş,
Ömrüm qum saatında əriyir yavaş-yavaş.
Ruhum inad eyləyən bir uşaq sayağıdır,
Ürək ki var, dünənin sınıq oyuncağıdır…
Nə keçmişə əl çatar, nə gələcək bir liman,
Bircə anlıq işığam, zülməti yırtan zaman.
Öz içimə qonağam canımın süfrəsində,
İçim içimi yeyir, bir köç ərəfəsində…
Nə gələn var, nə gedən, yol mənəm, yolçu mənəm,
Yol da uzanıb gedir, yolun əlacı mənəm.
Zaman kor bir dəyirman, üyüdür hər anımı,
Mən bir toz zərrəsiyəm, bürüyür dörd yanımı.
Ulduzların dili lal, göy üzü bir dar qəfəs,
Varlıq — iki yoxluqdan borc alınan bir nəfəs.
Gözümdən sual yağır, mən hara, bu yer hara?
Sirr mənəm, sirdaş mənəm, kim məni çəkir dara?
Məkan əbədiyyətin içində bir sancıdır ,
Varlığım yoxluğumun gecikmiş sevincidir.
Yer üzü bir aynadır, məni də bağlayarmı?
Mən sındım, ayna qaldı… Aynalar ağlayarmı?
Müəllif: Həyat Şami
09.02.2026
Mənbə: Azərbaycan.media